Je wordt doorzichtig
tegen je zin in
De wind door mijn haar
en mijn hand door je lichaam
Je wil niet weg
Je wil aanwezig
Maar hoe je te verzetten?
Je vervaagt tot zand en ruis
tot schuimkoppen op water
Vlak voor het licht je opneemt
is er iets dat je wilt zeggen
Ik draag je de trap af
met frisse haren, je nek
gewassen
je ruikt naar kinderen
en toen
Gewichteloos op het tapijt
ik kam je blonde haren
druk voorzichtig je mondhoeken
in een meisjesachtig lachje
een kuiltje in je wangen
Ik zet muziek op en beweeg je
tot je toegeeft
en me uitlacht
Het is
niet echt
het is de spiegel
in spiegelbeeld
Het is de brandende metro
die geruisloos binnenrijdt
en niemand reageert
Het is
de lichtknop zwevend
boven het nietsvermoedende plein
De gier in het raam
de plotselinge nacht in de hal
Het is het maken van beslissingen
de handen onder water
de hyperechte wereld
de twijfelende mens